Pojęcie "architektura gotycka" pochodzi ze stylu w architekturze europejskiej okresu późnego średniowiecza, od około połowy XII do początku XVI wieku. Idealnym wręcz przykładem konstrukcji w stylu gotyckim jest gotycka katedra - szczyt osiągnięć tego stylu. De facto okres ten był także okresem rozwoju architektury świeckiej w tym mieszczańskiej , a dodatkowo rezydencjonalnej. Architektura gotycka miała za cel idealne odzwierciedlenie - pokazanie boskiej natury , a dodatkowo wielbić samego Boga. Strzelista , a dodatkowo duża bryła kościoła stała się symbolem czasów, gdzie religijność nie tylko łączyła w sobie wyprawy krzyżowe , a dodatkowo wzbudzała pragnienie wzniesienia się ku Bogu. W bryle dominują kierunki pionowe. Ich iteracja w bliskim otoczeniu, rozczłonkowanie bryły, delikatna dekoracja tworzyły budowle ekspresyjne niemniej jednak przede wszystkim lekkie. Barwne światło, które przenikało do wnętrza przez wysokie witraże stwarzało złudzenie uduchowienia, a powtarzające się we wnętrzu wertykalne linie , a dodatkowo dość duża odległość do sklepienia kierowała wzrok ku górze. Nazwa gotyk, czy pojęcie gotycki, zostało wykorzystane po raz 1-szy w połowie piętnastego wieku przez L.B. Albertiego. Było to negatywne oznaczenie, które opisywało wytwory kultury, która wówczas uważana była za prostą - a wręcz prymitywną , a dodatkowo barbarzyńską. Negatywną ocenę stylu gotyckiego potwierdził Giorgio Vasari w szesnastym wieku. Dla ludności italskiej gotyckie formy architektoniczne zostały tożsamo obce , a dodatkowo niezrozumiałe, jak poprzedzający go romanizm. Zatem architektura, a także styl gotycki nie mają żadnego historycznego związku z plemieniem Gotów.
Styl gotycki nazywano też stylem ostrołukowym. Natomiast i ta definicja nie jest właściwa. Ostry łuk pojawiał się nie tylko w architekturze gotyku. Odkryć go można było też już (i to uprzednio) w stylu romańskim i w architekturze islamu. Gotyk powstał około 1120 roku we Francji, następnie był stopniowo przejmowany przez pozostałe państwa (na początku, ok. 1175 przez Anglię, po 1200 roku przez Niemcy). Miejscem gdzie narodził się gotyk był region Ile-de-France, jednak bezdyskusyjne rozwiązania konstrukcyjne umożliwiające jego powstanie (na przykład. sklepienie krzyżowo-żebrowe) pojawiały się już na przełomie jedenastego , a dodatkowo dwunastego wieku w Normandii, północnych Włoszech , a dodatkowo Wielkiej Brytanii. Łuk ostry pojawia się na przykład. w Burgundii, m.in. w sklepieniu kościoła benedyktynów w Cluny z przełomu XI , a dodatkowo XII wieku. Etapami rozwojowymi, które to poprzedzały samo kształtowanie się architektury gotyckiej ilustrują kościoły klasztorne w Saint-Germer-de-Fly , a także Saint Martin-des-Champs w Paryżu. Łuk ostry, złożony w bardzo wielu sytuacjach z 2 odcinków kół, razem z rozwojem gotyku stał się wielokrotnie coraz bardziej skomplikowany. W Wielkiej Brytanii pojawił się tzw. łuk Tudorów, łuk ten przybierał formę tzw. oślego grzbietu, a nad małymi otworami pojawiał się tzw. łuk kotarowy. Sam fakt pojawienia się coraz ostrzej budowanego łuku nie jest najistotniejszą charakterystyką gotyku. O wiele większe znaczenie miało odejście od przestrzeganej uprzednio rygorystycznej zasady wiążącej wysokość strzałki łuku z jego rozpiętością. Przerobieniu ulegała też metoda budowania sklepień krzyżowych przez korzystanie żeber podpierających kolebki. To z kolei, w połączeniu ze zmianami kształtu łuku, pozwalało na niemałą dowolność w kształtowaniu rozwiązań sklepień przekrywających nawy. Dla odciążenia podstaw część sił przenoszących się ze sklepienia przerzucono za pośrednictwem łęków na stawiane oprócz obrysem bryły kościoła tzw. wieże sił.